,,Jakie to szczęście, że cię znalazłem" Guido van Genechten

Wydawnictwo: Adamada

Data wydania: 2015

Format : Książka

Liczba stron: 32

Półka: posiadam

Do kupienia: Adamada

Czasem mamy wrażenie, że możemy szukać czegoś całego życie, a to, co najważniejsze znajduje się tuż za rogiem. Wystarczy tylko wyciągnąć po to rękę i uchwycić to, co może nam uciec i wydać się ulotne.

Kicek, bohater bajki, miał wszystko, a jednak czegoś mu brakowało. Wciąż krążył w poszukiwaniu czegoś niesprecyzowanego. Sam nie wiedział dokładnie czego szuka, a jednak zdawał sobie sprawę z tego, że czegoś mu brakuje. Czy odnalazł to czego szukał?

O króliczku powstało bardzo mało książeczek, więc tym chętniej skusiłam się na tę publikację. Dodatkowo opowiada ona o poszukiwaniu czegoś ulotnego. Patrząc na okładkę, można domyślić się końca tej historii. Nie umniejsza to jednak jej uroku i tego, że podczas pierwszych kilku czytań jest naprawdę urocza. Nikt w życiu nie powinien być sam i, choć czasem ciężko sprecyzować czego nam brakuje, to i tak w końcu dochodzimy do prostego wniosku - bliskiej osoby.

Pozycja jest wydana w dużym kwadratowym formacie. Ma dość sporo tekstu, duże, całostronicowe ilustracje. Jakiś czas temu prezentowałam Wam inną książkę tego twórcy - ,,Nie chcę być duży", opowiadającą o tym, że maluch nie chce dorosnąć i zacząć stawać się samodzielny. Ta opowiada o przyjaźni. Jestem ciekawa, co będzie tematem kolejnej bajki.

,,Jakie to szczęście, że cię znalazłem" to opowieść o poszukiwaniu tego, co w życiu najcenniejsze - drugiej osoby. Kicek nie zdawał sobie sprawy z tego, czego poszukuje do czasu, aż tego nie odnalazł. Piękna historia w zwracającej uwagę oprawie graficznej. Polecam.

Moja ocena: 5,5/6

Wpis powstał w ramach współpracy z Adamada

Książka bierze udział w wyzwaniu

,,Nie chcę być duży" Guido van Genechten

Wydawnictwo: Adamada

Data wydania: 2015

Format : Książka

Liczba stron: 32

Półka: posiadam

Do kupienia: Adamada

Guido van Genechten to twórca zupełnie mi nieznany, jednak dzięki wydawnictwu Adamada mogę poznać dwie książeczki jego autorstwa - ,,Nie chcę być duży" oraz ,,Jakie to szczęście, że cię znalazłem".

Mały kangurek był bardzo przywiązany do mamy i cały czas chciał siedzieć w jej torbie. Nie był już najlżejszy, więc mama kangurzyca była zmęczona całodziennym noszeniem malucha. Starała się zachęcić synka do wyjścia i innych aktywności, jednak kangurek był bardzo oporny. Czy to się miało kiedykolwiek zmienić?

Zacznę od tego, że książeczka została wydana w dużym, prawie kwadratowym formacie. Tekstu jest tutaj sporo, a oprócz tego, że dziecko może przeczytać, czy usłyszeć historię kangurka, który nie chciał opuścić maminej torby może obejrzeć także inne zwierzęta, w tym motylki, słonie, papugi, małpy, żyrafy i wielbłądy. Ilustracje są dość niecodzienne, ale na swój sposób ładne.

Przesłanie tej książeczki jest takie, aby nie trzymać się maminej spódnicy i wystąpić na odrobinę samodzielną drogę życia. Choć małemu człowiekowi może wydawać się to trudne, niestety taka jest kolej rzeczy i trzeba ją zaakceptować. Nie chcę zdradzać zakończenia tej bajki, więc sami przeczytajcie i przekonajcie się, czy mały kangurek zrozumiał, że na świecie jest coś więcej, niż kangurza torba.

,,Nie chcę być duży"  to piękna historyjka z morałem o początkach samodzielności, idealna dla kilkuletnich dzieci. Dzięki prostemu językowi i licznym ilustracjom oraz zakończeniu myślę, że dzieci podejmą pierwsze kroki ku dorosłości.

Moja ocena: 5/6

Wpis powstał w ramach współpracy z Adamada

Książka bierze udział w wyzwaniu